Narupon's profileที่ระบายของ "สบายดีเฮ " PhotosBlogListsMore Tools Help

ที่ระบายของ "สบายดีเฮ "

ที่ว่างของความคิดเล็กๆน้อยๆ อีกมุมนึงที่สามารถเป็นตัวของตัวเอง

Narupon Wongchaiya

Photo 1 of 12
February 17

Bad Day

 
เวลาล่วงเลย ผ่านมา จนถึงตอนนี้
 
ทำให้เรารู้ว่าตั้งแต่เริ่มปี 2008 มานี้
 
มันไม่ใช่ปีของเราเลย
 
หลังปีใหม่มานี้ เจอแต่เรื่องช้ำใจมาตลอด
 
รู้สึกว่าอะไรๆ ก้อไม่เป็นไปตามที่มันควรจะเป็น
 
เราไม่ชอบอะไร ทุกอย่างนั้นก้อพร้อมใจกันมาซะงั้น
 
นอกจากช้ำใจเรื่องงานแล้ว ยังต้องมาช้ำใจเรื่องความรักอีก
 
จนบางครั้งรู้สึกว่าเราไม่รู้จะยืนอยู่ตรงไหนดี
 
บางครั้งรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีที่สำหรับเรา
 
บางครั้งอยากหนีไปให้ไกลๆ
 
....เมื่อก่อนเคยคิดว่าถึงจะเจอเรื่องเลวร้ายมาแค่ไหน
 
เราคงจะไม่อยู่เดียวดายหรอก
 
แต่...คราวนี้อาจโชคไม่ดี
 
วันที่เราท้อแท้ที่สุด บอบช้ำทางจิตใจมากที่สุด .....เรากลับอยู่คนเดียว
 
เราคงไปทำกรรมอะไรกับใครไว้
 
ถึงได้เจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้
 
แต่ก็อย่างว่า...
 
เราเองก็ปากหนัก ถึงในใจจะแย่สักเท่าไร ก็ไม่เคยบอกใคร
 
หลายๆครั้งต้องปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไร เวลาอยู่กับเพื่อน
 
แต่หลายคนคงไม่รู้ว่า ในหัวใจกำลังร้องไห้
 
ได้แต่ให้ ตับ ไต ไส้ ปอด ช่วยปลอบใจ
 
.....แต่เรากำลังหยุดเรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้
 
แล้วจะหายไปสักพัก รักษาใจที่บอบช้ำ
 
วันนี้เหนื่อยขอนั่งพักข้างทางก่อน
 
ไว้มีเรี่ยวแรงจะลุกขึ้นมาเดินใหม่
 
ปล. ขณะระบายอยู่นี้ ไอ้แพรวน้องรักโทรมาระบายเช่นกัน เฮ้อ..ชีวิตบัดสบทั้งคู่
January 14

ชีวิตคน(ทำ)งาน

 
และแล้วเราก็ได้มาใช้ชีวิตในย่านที่วุ่นวายที่สุดในกรุงเทพ
 
ทั้งๆที่ไม่อยากเลย และดูเหมือนว่าอะไรๆจะดูน่ารำคาญไปหมด
 
ตื่นเช้ามาก็แย่งกันไปทำงาน  เที่ยงก็แย่งกันไปกินข้าว
 
เลิกงานก็แย่งกันกลับบ้าน ไม่รู้คนจะเยอะอะไรกันนักหนา
 
มาอยู่ที่นี่ได้ 1 อาทิตย์ รู้สึกคิดถึงทะเล กับป่าไม้ในภูเขาขึ้นมาจับใจ
 
แค่นั่งรถผ่านที่รกร้างที่เป็นป่ารกๆ ยังรู้สึกอยากจะกระโดดเข้าไปเลย
 
หึ หึ เพื่อนๆเตรียมแพคกระเป๋าได้เลย อีกไม่นานคงได้เดินทาง....
 
 
December 02

บทที่ 1 : เริ่มต้นการเดินทาง

ใกล้ถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องออกเดินทางอีกครั้ง
 
ตอนนี้ยังสงสัยว่าตัวเราหรือโชคชะตา ที่กำหนด
 
ชีวิตของเรา แค่เราออกจากบ้าน จะไปซ้ายหรือขวา
 
ผลของมันก็ไม่เหมือนกันแล้ว นับประสาอะไร
 
กับการเลือกที่เรียน หรือ ที่ทำงาน ชีวิตจะเปลี่ยนไป
 
ตามสังคมที่อยู่ที่นั่น แต่สิ่งที่ไม่อยากให้เปลี่ยน ก็คือ ตัวเรา...
 
บางครั้งเราหลงลืมไปว่า มีสิ่งที่ตัวเองอยากทำอยู่
 
...มีพบก็ต้องมีจาก เป็นสัจธรรมของชีวิต
 
ข้อดีของการเดินทางก็คือ ได้ประสบการณ์ใหม่ๆเสมอ
 
สำหรับตรงนี้เราคิดว่า เราได้ประสบการณ์มากพอแล้ว
 
ขอบคุณมิตรภาพและช่วงเวลาดีๆ
 
ขอบคุณใครบางคนที่เป็นตัวอย่างที่ดีและไม่ดี
 
ขอบคุณ.....ที่เรายังมีชีวิตจนถึงวันนี้
 
และชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ เราจะใช้มันให้คุ้มค่า
 
อีกไม่นาน...จะเล่าเรื่องราวต่อจากนี้ให้ฟัง.......................................
 
September 12

อะไรกันนักกันหนา

 
งงๆ   เบลอๆ   เซ็งๆ   เบื่อๆ   รู้สึก   แย่ๆ   วันนี้   เมื่อวาน   พรุ่งนี้   คงเหมือน   ทุกวัน
 
ความฝัน   ลมๆ   แล้งๆ   มองดู   ตนเอง   ไม่เคย    ตั้งใจ    ปล่อยตัว    ปล่อยใจ
 
ผ่านไป    วันๆ    มัวแต่    คิดถึง    วันคืน    ดีๆ    ทั้งที่    ทุกสิ่ง    มันเป็น    อดีต
 
ทั้งฉัน    และเธอ    หรือใคร     ล้วนเปลี่ยน     ไปตาม     เวลา    .....
 
บางที     อยากหาย      หลบไป      ไม่อยาก      พบเจอ     ใครๆ
 
ขี้เกียจ    ปั้นหน้า     ว่ายัง      สบาย      บางครั้ง     มันเหนื่อย    ไม่อยาก
 
ให้เห็น      ว่าเรา       อ่อนแอ      เมื่อพร้อม     จะกลับ      มาใหม่     เป็นคน
 
เดิมๆ    ที่เธอ    รู้จัก   ........................................      
 
August 31

สายลมที่หายไป

 
เมื่อ 2 วันก่อน หลังจากฝนตก เราเดินมาหน้าบ้าน
 
ประมาณเที่ยงคืน เพราะเห็นว่ามีลมพัดเบาๆ ผ่านมา
 
....เราชอบสายลม และ เสียงใบไม้ไหว เอ่อ...เสียงคลื่นด้วยนะ
 
แต่ว่าวันนี้สายลมที่พัดมา มันพัดเอาความรู้สึกเก่าๆกลับมาด้วย
 
อยู่ๆก็คิดถึงเพื่อนสมัยเรียนมัธยมขึ้นมา ช่วงเวลาที่เรามีความสุขที่สุด
 
สายลมที่พัดมานั้น เรารู้สึกได้ว่า มันมีทั้งความอบอุ่นและความเหงา
 
เราคิดเสมอว่า เรื่องราวดีๆ มันจะหวนกลับมา แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
 
และเราก็เชื่อเสมอว่า สักวัน มันจะกลับมา........
 
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
แวะผ่านมา..เลยแอบมาดูเน้อ...
 
 
Jan. 4